سینا پس از آزمون جامع. هنوز نتیجش رو ندادن ولی امیدوارم به خوبی پیش بره. الان بعد از آزمون جامع داشتم یه خورده این یک سال و نیم رو بررسی میکردم. یک سال و نیمی که به حق ازش بسیار یاد مطلب آموختم. هم از نظر علمی هم از نظر تجربیات. به حق ارزشش رو داشت. یک سال و نیمی که به حق آموزنده تر از چندین و چند سال بود. و به دوستای همدانشکده ای و غیر همدانشکده ای برقی و ریاضی. هنوز اول راهیم هنوز خیلی کار داریم تا بکنیم اما من تصمیم گرفتم تمام سعیم رو بکنم که یه ایرانی تاثیر گذار باشم نه صرفا یه ایرانی مساله حل کن یا کد زن یا پول جمع کن . راه خیلی درازی در پیشه. نبرد من هنوز ادامه داره. من تمام سعیم رو میکنم و میدونم خدای منم باهامه. بهش قلبا ایمان دارم . توصیفش خیلی مشکله. زندگی از فردا مرحله جدیدتری پیش میگیره. دوباره حرفای رامتین رو مرور کردم. دوباره به فرهاد فکر کردم. دوباره یاد پروفسور زاده افتادم. دوباره داستان دفاع همشهریمون دکتر حسابی رو میخوندم. دوباره به دکتر مصدق نگاه کردم. حتی چندین دقیقه به مصطفی چمران. عکس روحانی رانکوهی رو تو فیس بوک نگاه میکردم غباری بعد از بیست سال. نگاهم به خسروی شکیبایی رفت تولدی دیگر رو مرور کردم. زندگی شاید نگاه رهگذری باشد که با لبخندی بی معنی به رهگذری دیگر میگوید صبح به خیر. حتی به مهندس بازرگان نگاه کردم در اون لحظه ای که در تریبون خانه ملت مرگ بر بازرگان میشنید . تصور میکردم وحید تارخ رو زمانی که داشت کدای اسپیس تایم رو اختراع میکرد. یاد تختی بعد از زلزله بویین زهرا . فکر میکنم. من دوست ندارم یه ایرانی شغلی و گوشه ای باشم. من هنوز باید فکر کنم. کماکان فرهاد میخونه : گنجشگک اشی مشی...
چهارشنبه
دوشنبه
گرفتار
وقتی که ، دستای باد ، قفس مرغ گرفتارو شکست ، شوق پروازو نداشت
وقتی که چلچله ها ، خبر فصل بهارو می دادن ، عشق آوازو نداشت
دیگه آسمون براش ، فرقی با قفس نداشت
واسه پرواز بلند ، تو پرش هوس نداشت
شوق پرواز ، توی ابرا ، سوی جنگلای دور
دیگه رفته از خیال اون پرنده صبور
اما لحظه ای رسید ، لحظه پریدن و رها شدن ، میون بیم و امید
لحظه ای که پنجره ، بغض دیوارو شکست
نقش آسمون صاف ، میون چشاش نشست
مرغ خسته پر کشید و افق روشنو دید
تو هوای تازه دشت ، به ستاره ها رسید
با یه پرواز بلند تن به صحرا زد و رفت
من واقعا واقعا واقعا شک دارم کسی بتونه این آهنگ رو قشنگتر از این تو روح شنونده تزریق کنه.
لینک
این قصه سر دراز دارد
آقا من پست قبلی رو نگه داشتم بعد جنرال دوباره مینویسمش. پست این بود که من فکر میکنم مسئولیتها رو باید از دست آدمای ایده آلیست گرفت چون مسئولیتی که در قبال دیگران دارن و حتی سرنوشت دیگران رو فدای آرمان خودشون میکنن. سعی میکنم بعد جنرال راجع به این بیشتر فکر کنم و بیشتر بنویسم و بیشتر بخونم. ولی فعلا تا جنرال اینجا تعطیله!
جمعه
مناجات؟
سال دو هزار و نه! دومین سال تحویل بومی در کشور میزبان اتازونی . من اگه از خدا چند تا چیز بخوام تو سال جدید اولیش که بدیهتا سلامتی آدماییه که براشون اهمیت دارم. و بعد از اون برای خودم اینه که بهم روحیه بده روحیه که غرق روزمرگی نشم. روحیه که یادم بمونه همیشه "بهترین دفاع حمله است" روحیه که یادم باشه زندگی هدف داره و حس کنم هنوز قدرتش رو دارم (داریم فی الواقع من و خودش) که به سمتش حرکت کنیم. بهم روحیه بده که بدونم "زندگی برای آدمایی که صد سال دیگه تو بهترین حالت تصور فقط و فقط تو نخ کارای خودشونن باخت بزرگیه" و کماکان واثق شوم به الطاف خودش. امیدوارم سال جدید از تمام سالای قبلی بهتر باشه.
پی نوشت : یکی بارش رو میبنده یکی یه عمره .... بخواب آروم
پی نوشت : یکی بارش رو میبنده یکی یه عمره .... بخواب آروم
دوشنبه
اسراطین عزیز
بازم انباشت دیگری از نفرت. تلفات در چهل سال اخیر بی سابقه است. یعنی باز تا چهل سال آینده فرزندانی تربیت کردیم که آرزو شون گرفتن انتقام پدرا و مادراشونه با گرفتن پدرها و مادرهایی. و این چرخه بازم ادامه پیدا میکنه. من تقریبا با اکثر کارای حماس مخالفم. اما حتی اگه این نکته که اینا به هر حال در دموکراتیک ترین حالت ممکن (که خودش نتیجه کامل همون نفرت و انتقامه) سر کار اومدن , باز مجبوریم تایید کنیم که چهل سال پیش نفرت جنبش فتح و جبهه خلق و پی ال او و خیلی جبهه های دیگه رو به وجود آورد و الان غذای کافی برای تغذیه جبهه های بعدی به وجود آمد . آقای رابین! آقای عرفات! آسوده بخوابید. فعلا کسی به امثال شما نیازی نداره.
شنبه
خداحافظ آقای جعفری
It's amazing
تعطیلات زمستونی شروع شده. دپارتمان تقریبا خالی. تعطیلات امسال واسه من زودتر شروع شد و الانم تموم شده. سفری بود به استن و دیدار دوستان بعد از سالی و نیمسالی. محمود و سیاوش و رضا ! فرناز و شایان! آرش و محسن گودرزی!! و علی و احسان و احسان و شاهین شاینده و بهمن بهمنی و پگاه توتونچی و پروفسور لطفی زاده یا به قول بومی لطفعلی عسکر زاده (با کلاس ترین استادی بود که فکر میکنم تاحالا دیدم). روزا به سرعت میگذره و من کاملا احساس آدمی رو دارم که مجبوره دستش رو به شاخه درختی شکسته تو رودخونه بگیره تا دچار نوازش آبشار نشه.به سلامتی پروفسور موریارتی عزیز و دوست داشتنی.
این آهنگ رو چند وقتیه گوش میدم. نمیدونم ربطی به این پست داره یا نه؟ ولی حسش داره.
این آهنگ رو چند وقتیه گوش میدم. نمیدونم ربطی به این پست داره یا نه؟ ولی حسش داره.
"Specially when he says :"I'm the only thing I'm afraid of
چهارشنبه
اشتراک در:
پستها (Atom)
